8/2/2008 - İlk defa özlem üzerine yazıyorum...
Demekki benim de özlem duyabildiğim şeyler olabiliyormuş hayatta...
İLk defa bugün anladım.. Birilerini yada birşeyleri özlediğim...
Üzüldüm evet, ağladım da gizlice doğrudur...
Ama özledim.....
Bir kendime geldim yolda yürürken özlediğim herşey etrafımdaymış
acı çekmemek için bakmamışım önceden.
Kapatmışı mgözlerimi ,
Ya yeni uyandım,
Ya kendimi artık kandıramıyorum,
Ya da kendimi tanımaya yeni başlıyorum...
Zeynep! diyorum kendime ilk defa lesar demiyorum mesela,
Zeynep! göründüğün gibi güçlü değilsin diyorum kendime, seninde dışa vurmak isteidğin duyguların var, alaycı bakmak zorunda değilsin, kendini saklamak zorunda değilsin insanlardan diyorum.
Hep gülmek zorunda değilsin...
Yine isyandayım her zamanki gibi bu sayfada bıktı,
bende ondan bıktım.... Belki artık yazmam da ama yeter...
Özledim,
Çocukluğumu,
çocukken büyükler tarafından dışlanmalarımı,
dışlanmışlıkların burukluğunu,
yeri geldiğinde el üstünde tutulmalarımı,
ilk aşkımı özledim mesela
Gitsem ordamıdır hala ,
Çocukluğumun geçtiği yere gitsem oradamıdır?
Hala temizmidir o?
Yoksa benim gibi yalanlara gebe kalmışmıdır...
Özledim,
Okuldan çıkıp eve gitmelerimi özledim,
Yolda hoşlandığım bir erkek çocuğunun yanıma gelmesini özledim,
Hayacanlanmayı özledim...
Arkadaşlarımla ailelerden gizlice kaçmalarımızı,
Kimsenin birbirini satmamasını özledim...
Yazları üşümemeyi özledim,
İnce giysilerimizle üşümeden geceleri dolanmalarımızı özledim,
Annemin, bakkala gitmiyorum diye kızmasını özledim,
Ağlamayı özledim,
İhanetler için değil,
Kalbim acıdığı için değil!
Düşüp yaralandığım için ağlamayı özledim...
Özlemişim,
Hayatı özlemişim aslında...
Hayatın kendisini gerçeğini özlemişim....
Sevmeyi özlemişim,
sevgide heyecnlanmayı,
arkadaşlığı,
acısızlığı,
küçüklüğü,
çocukluğumu,
saf, katıksız doğru hayatı özlemişim...
Zeynep(Lesar yok bu akşam...)
| 
